Kaixo guztioi! Ni galtzagorri naiz, iratxo bihurri bihurria, inon ez dago ni baino bihurriagoa den inor. Iratxoa naizenez gero, oso txikia naiz eta galtza gorri gorri batzuk daramatzat soinean. Ez ditut dutxatzeko ere kentzen. Gainera ezin dut 5 egun baino gehiago galtza gorririk gabe egon, desagertu egingo bainintzateke. Orain kontatuko dizuedan istorioak zerikusi handia du horrekin.
Kontua zera da, ……..

Egun normala zen hura, edozein bezalakoa, eta goizero bezala, lanera joateko prestatu nintzen (Iturgin modura egiten dut lan). Lanera joan aurretik nire 12 galtza gorriak tindategira eraman nituen, oso zikinak zeuden eta. Beraz, etxean geratzen zitzaidan galtza pare bakarrarekin abiatu nintzen lanera. Matxalen andrearen etxera joan behar nuen iturri bat konpontzera. Matxalen nire bizilagun petral eta kaskarina da, hori bai, oso polita da.

Beraz, Matxalenen etxeko txirrina jo nuen “PIIIII”. Andreak etxeko atea ireki eta lanean jarri ninduen. Baina lanean ari nintzela “PLAST”, geratzen zitzaizkidan galtza bakarrak zikindu nituen. Orduan etxera joan nintzen ea, zorte apurtxo batekin, galtzaren bat aurkitzen nuen ikustera.

Ezertxo ere ez. Ez nuen ezer aurkitu. Guztiz etsita nengoen, izan era, aste beteko oporrak egun horretantxe hasten ziren eta denda guztiak itxita zeuden. Lur jota geratu nintzen, lehen esan dudan bezala, ezin baitut 5 egun baino gehiago galtza gorririk gabe egon. Orduan gogoratu nintzen tindategian nituela galtzak, beraz, ziztu bizian joan nintzen bertara. Baina, ai ene, itxita zegoen. Noski, astelehen arratsaldeetan itxita egoten da tindategia. Ez nekien zer egin, baina bat batean:

Kaixo Galtzagorri! -Nire lehengusua zen, Anbroxio-.

Anbroxio nire herritik kilometro askotara bizi da eta ez da askotan etortzen ni bisitatzera. Eta gainera, nik azken aldian, eurengana bisitan joan ginenean, beren etxean utzi nituen galtzak zekartzan. Orduan, pozez zoratzen, galtza horiek jantzi nituen.

Eta kontatu dizuedan bezala, nire lehengusuari esker ez nintzen desagertu.

Zer, zer iruditu zaizue istorio hau? Jakin dezazuela benetan gertatu zitzaidala, e !!!

Agur lagunok eta hurrengorarte!!!

Egileak: Carlos eta Lierni

Bazen behin Josu izeneko mutil bat 6 urte zituela. Oso ausarta eta lagun ona zen. Batzuetan lotsatia zen tomatea bezain gorria jartzen zen. Egun batean hauxe esan zion Josuren amak:

- Josu, jar ezazu garbigailua, erakutsi nizun lehengoan nola egiten zen eta.

- Ama ez naiz gogoratzen nola jartzen den, esplikatuko al didazu berriro?

- Bai noski, begira lehenik botoi gorriari eman behar zaio, ondoren…

- Ah! Badakit ama, gogoratzen naiz!

- Ziur zaude badakizula Josu?

- Bai ama ziur nago, gogoratzen naiz nola egiten den.

- Ongi ba, lo-kuluxkara bat egitera noa.

- Bai ama, ondoloin.

Josuk garbigailua begiratu eta ez zegoen ia arroparik bakarrik pare bat praka eta nire galtzerdiak. Josu orduan bere logelara joan eta lurrean zituen praka batzuk hartu eta armairutik beste niki guztiak zituen tokira ez zen iristen eta. Gero garbigailuan ordu bat geroago… tilin, tilin abesti bat jo zuen garbigailuak garbitzeari amaiera emateko. Josuk garbigailua ireki eta esan zuen:

- Ama! Zer esango dit nire amatxok!esan zuen Josuk. Amak entzun zuen berari deika eta esan zion:

- Zer Josu deitu al didazu?

- Ez… ez dizut deitu segi lo egitera lasai.

- Itxaron ikusi nahi dut nola garbitu duzun.

- Ez, ez gero ikusiko duzu ama.

- Zer gertatzen zaizu ez zenuen gaizki egingo ezta?

- Eske ama begira…

- Ai ene! zer da hau Josu, suabizante gorria bota diozu eta!

- Nahi gabe egin dut, ez naiz konturatu…

- Bai, bai ba gaur egun osoa zigorturik zaude eta gainera praka guztiak txikiak egin arte ez dizkizut berriak erosiko!

Hortik aurrera Josu ez zen Josu deitzen izen hori galdu bai zitzaion, hortik aurrera denak GALTZAGORRI deitzen zioten.

Egileak:BEÑAT eta DEBORA

Bazen behin iratxo xelebre bat Galtzagorri izenekoa.Txikia eta gizena zen, umore ona izaten zuen beti, baina oso bihurria zen. Bera bizi zen herriak Galtzamotz izena zuen eta 10 pertxona bizi ziren bakarrik. Oso ezaguna zen bere herrian. Galtzagorrik pailazoa izan nahi zuelako erakustaldiak egiten zituen jendea alaitzeko.

Egun batean, Galtzagorrik zirko bat osatzea ez zela ideia txarra pentxatu zuen eta alkatearengana joan eta hauxe esan zion:

-Alkate jauna, nik pailazoa izan nahi dudanez guk zirko bat egitea ez dela ideia txarra pentxatu dut.

-Niri ez zait ideia txarra iruditzen, baina herriko jendeari agian ez zaio gustatuko.-Erantzun zuen alkateak.

-Dagoeneko galdetu diet eta baiezkoa esan didate.-Galtzagorrik.

-Orduan bai, zu pailazo, ni akrobata, Josu lehoiekin, Maria, zure ama eta Maitane arropetaz arduratuko dira, zure laguna Mikel txiste kontalari bezala jar dezakegu eta falta direnei sarrerak saltzen jartzeko esango diegu.Joan zaitez zirkoa egitera.-esan zuen alkateak.

Bi hilabete geroago zirkoa bukatu zuten eta beste hilabete bat praktikatzen eta arropak egiteko erabili zuten.

Handik aste batera munduan zehar zebiltzan zirkoarekin eta oso famatuak egin ziren, eta oso ongi pasatzen zuten, batez ere Galtzagorri, pailazoa baitzen.

Egilea: Harritxu Muxika

Galtzagorriak, aspaldiko izakiak dira. Gorriak, txikiak eta bihurriak, baina txintxoak dira. Galtzgorriek aspaldian euskera erakusten zieten ez zekitenei eta zekitenei ere gehiago erakusten zieten. Arazo batzuk egoten ziren batzuetan, baina behin arazo handi bat izan zen.

Egun batean, Galtzatxo izeneko galtzagorri bati, bere txapela kendu zioten. Nor izan zen? Galtzabeltz gaizto bat. Lehen ez dizuet esan, baina galtzagorriek beraien txapelarik gabe, ezin zuten euskara irakatsi. Galtzabeltzak, ondoren, txapela beltzez margotu zuen, eta orduan, buf!

Segituan, euskara zekitenei ahaztarazi zien. Galtzagorriak oso triste zeuden, ezin baitzuten ezer egin, gainera, galtzabeltzak, beraiek baino indartsuagoak ziren.

Galtzagorriek, Galtzatxori laguntzeko, pentsatu zuten denei azkar-azkar euskara irakastea baina galtzabeltzek berriro ahaztarazten zieten. Ondoren, galtzabeltz guztiei euskara irakastea pentsatu zuten baina galtzabeltzek ez zuten ikasten.

-Ezinezkoa da galtzabeltzei garaitzea! Nire txapela dutenetik garaiezinak dira! –esaten zuen galtzatxok. Baina egun batean, galtzagorriek, denak gorriz margotzea erabaki zuten eta orduan zer gertatu zen? Ba denak galtzagorri bihurtu zirela.

Ideia hori, guk ezagutzen dugun galtzaberde batek izan zuen: Argitxok. Bera, galtzagorria da izatez baina galtza berdeak jazten ditu. Hortik aurrera, egun hau ospatzeko, euskaraz bizi eguna ospatu zuten.

Egilea: Iñigo Jauregi

Bazen behin Galtzagorri izeneko iratxo bat. 52cm besterik ez zituela neurtzen. Bere izenak dioen bezala, galtza gorriak daramatza eta kamiseta txuri bat perretxiko batekin. Kamisetan daraman perretxikoa bere etxea da. Bere etxearen teilatua gorria da eta puntutxo zuriak ditu. Etxearen “zurtaina” zuria da eta etxearen inguruan lorategi eder bat dauka.

Behin gure Galtzagorri kaletik paseatzen zihoala ume batekin topo egin zuen eta ume horrek ez zekien euskara,gaztelera baizik eta pentsatu zuen ume guztiei gazteleraz hitz egingo ziela. Orduan, Galtzagorrik Argitxori dei egin zion eta bidetik pasatu zitzaiona kontatu zion. Argitxok euskaraz hitz egin behar zuela esan zion Galtzagorriri. Galtzagorrik berak ez zekiela nola egin, esan zion. Orduan, Argitxok ez kezkatzeko esan zion eta bere magia erabiliz, ume horri euskaraz hitz egiten erakutsi zion.

Egileak: Shantalen eta Jon (DBH 1-B)